WABIENIE ZA POMOCĄ CZARÓW

Wabienie za pomocą czarów jest znaną po­wszechnie praktyką, która istniała jeszcze ja­ko przeżytek wśród pewnych warstw społecz­nych najbardziej rozwiniętych kultur. Malo­widła jaskiniowe mogą świadczyć o tym, że łowcy czasów paleolitu znali już sztukę oddzia­ływania na jakąś istotę przez pozorowane dzia­łanie na wizerunku wyobrażającym tę istotę. Tematem malowideł są niemal zawsze zwie­rzęta — konie, woły, jelenie, żubry, które do­starczały zwykłego w tych czasach jadła i na które trzeba było właśnie polować. Najczęściej wskazywanym dowodem na to, że zdobieniu grot przyświecała myśl rzucania czarów, są po­ciski tkwiące w ciałach zwierząt albo też lecą­ce wokół nich. Kreski wychodzące z nozdrzy uważa się za krew uchodzącą z ranionego zwierzęcia, plamy lub kreski na jego boku projekt za oznakę rany. Na rysunku żubra w jaskini Portel widoczne są ślady uderzeń, które mogą świadczyć o śladach pozostawionych przez ce­remonie czarów.Bliżej znane nam praktyki magiczne zbliżo­ne do praktyk ‚z tamtego okresu dają się zaob­serwować u ludów australijskich. Ich rysunki na piasku bądź kamieniu są odpowiednikami malowideł jaskiniowych. Do niedawna jeszcze Buszmeni i niektóre inne plemiona afrykańskie przed wyruszeniem na większą wyprawę my­śliwską zbierały się w przeddzień polowania, by poprzez obrzędy magiczne zapewnić sobie powodzenie w łowach. Do tych praktyk nale­żało między ilnnymi rysowanie zwierzęcia na piasku lub malowanie ochrą na kamieniu re­alistycznych podobizn obiektu pożądanego, na który jutro będzie się polować.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply