PRAWO AZYLU

Każ­dy — zarówno przestępca, .jak i obcy przy­bysz — znajdzie itam bezpieczna schronienie i nie wolno nikomu ich ruszyć, kiedy się znaj­dują na terytorium objętym tabu. Zresztą ta­bu — .zakaz — chroni nie tylko ludzi, lecz rozciąga się również na zwierzęta i nawet na rośliny. Tak .na przykład u zbieraczy plonów do chwili, kiedy dojrzewają na polu ziemiopłody, pole jest tabu i to (tabu może uchylić jedynie powołany do tego człowiek (depozytariusz si­ły): wódz lub rada starców, uchylić ina określo­ny . dzień, który jest dniem rozpoczęcia zbio­rów. Podobne tabu wiąże się z określonymi miejscami, które są uważane iza siedzibę du­chów lub służą za tajemne schowki dla świę­tych rekwizytów totemicznych plemion.Prawo azylu miało początkowo charakter magie,z.no-religijny, następnie zacz’ęło stopnio­wo nabierać znaczenia gospodarczego, a wresz­cie uzyskało znaczenie polityczne.Wartościując przestrzeń, nadając poszczegól­nym jej odcinkom rozmaitą wartość, ustalano wskazania wyboru (system wairtości instrumen­talnych) najlepszej przestrzeni dla określonych działań w życiu społecznym i indywidualnym. We Włoszech okresu Odrodzenia istniało prze­konanie, że wojsko wyruszające do boju przez Via di Borges Apostole skazywało się automa­tycznie na niepowodzenie, wyjazd natomiast przez bramę Poirta Eburnea miał przynosić szczęście. Wyboru miejsca pozytywnego, a co za tym idzie — szczęśliwego dokonuje się w kulturach ludowych że szczególną troską. Ludzie nie osia­dają tam, gdzie miejsce jest „złe”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply