POJĘCIE CZASU

Przejdźmy teraz do czasu. W kulturach ar­chaicznych, ludowych czas i jego wyobrażenie były ściśle związane z przestrzenią. Wyobraże­nie czasu wispółwystępowało z wyobrażeniem przestrzeni i było zależne od tego ostatniego. Teraz, wcześniej i później było zawsze pojmowane w układzie przestrzennym, to jest tutaj, w tym miejscu i tam. Konkretność wyobrażeń przestrzeni rzutowała na konkretność i plastyczność wyobrażeń cza­su. Porwoli jednak w trakcie ewolucji wyobra­żeń następuje przesunięcie plastyczności w sfe­rę pojęcia ogólnego czasu, czasu abstrakcyjne­go, oderwanego od konkretnych treści wyda­rzeń zachodzących iw przestrzeni, co prawdopo­dobnie prowadziło do przekonania, że czas jest bytem samoistnym, mającym cechy jakościowe. To z kolei doprowadziło być może do przeko­nania, że określony moment czasu wpływa na bieg wydarzeń, określa charakter działań, wpły­wa na los człowieka.Czas dla fizyka współczesnego jest bezjako- ściową formą istnienia świata, oderwaną od rze­czy, apriorycznym pojęciem istniejącym poza i przed empirycznym, w którym ujmuje się na­stępstwa zjawisk. „Dla myślenia pierwotnego — pisał J. S. Bystroń — czas sam przez się jest jakością i poszczególne jej odcinki mają nie­równą wartość. W obrębie roku poszczególne pory wartościowane są rozmaicie; okresy świą­teczne mają inną wartość niż czas pomiędzy ni­mi; powszechna jest wiara w dni feralne, które przynoszą nieszczęście i w które nie należy żadnej pracy zapzynać.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply