ORGANIZOWANIE PRZESTRZENI

Organizowanie przestrzeni w koła i kręgi dominowało we wszystkich kulturach. Prizy grupowaniu się przestrzennym ludzi szczegól­nym wyróżnieniem cieszy się układ kolisty. Ta­kie bowiem ustawianie pozwala wszystkim uczestnikom grupy zachować względem siebie pozycję zbliżoną do twarzy w twarz. Dokoła każdego człowieka formuje się, w miarę jak konstytuuje się nasza osobowość, taka perso­nalna przestrzeń. Poszczególne osie i kierunki ulegają tu zróżnicowaniu i w związku z tym otrzymują różne wartości. Przód i tył zmienia­ją swoją pozycję przy obrocie osoby, a nie są jednakowo ważne. To, oo jest szczególnie waż­ne, chcemy mieć przed sobą, to, co jest za na­mi, staje się niepewne, co więcej — obce. Wie­my z własnego doświadczenia, jak obraźliwe jest odwrócenie się do kogoś tyłem. Podobnie dół jest gorszy od góry. W kulturach archa­icznych żaden zwykły członek plemienia nie ośmielał się pozostawać na poziomie wyższym od wodza (króla) w sensie czysto fizycznym — był pochylony lub kucał. Góra we wszystkich wierzeniach i mitolo­giach świata zajmuje poczesne miejsce. To uprzywilejowanie wynikało między innymi stąd, że góra jest najbliższa nieba i fakt ten nadawał jej podwójną sakralność: z jednej stro­ny góra partycypuje w przestrzennej symbo­lice transcendencji (wysokie, pionowe, najwyż­sze itp.), a z drugiej strony jest ona w najwyż­szym stopniu obszarem zastrzeżonym dla sił atmosferycznych (chmury dotykające jej szczy­tu, pioruny bijące w jej zbocza) budzących gro­zę i wobec tego jest siedzibą bóstw.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply