OKREŚLONA RZECZYWISTOŚĆ

W określonej rzeczywistości uczucia i osobiste zaangażowanie górowało w człowieku nad refleksją niezależną. Chłodna i wyroaumowana interpretacja rzeczy­wistości, wolna od egzystencjalnych zabarwień, następowała wtedy, ikiedy człowiek uniezależ­niał się od badanego obiektu, kiedy nie był wciągnięty bezpośrednio w sytuację irozgrywa- ną, kiedy spoglądał na nią z dużej perspektywy, kiedy wreszcie przechodził ;ze strefy logiki em­pirycznej w strefę logiki rozumowej, kiedy uświadamiał sobie interakcje zachodzące w pro­cesie poznania między obiektem poznawanym a subiektem poznającym.Przestrzeń, jak to już powiedzieliśmy wcze­śniej — w odróżnieniu od ujęć fizykalnych, ge­ometrycznych czy matematycznych — nie jest w magii i ireligii czystą ilością, a tym bardziej kategorią poznania. Przedstawia się ona umy­słowi zorientowanemu imagiczno-religijmie jako system jakości konkretnych i wzajemnie uwa­runkowanych, które będąc ‚funkcją miejsca szczególnej siły lub sacrum układają się wzglę­dem nich w strefy koncentryczne, tworząc po­la, a raczej wycinki kierunkowo zorientowane (przestrzeń zorganizowana, przestrzeń żywio­łowa, centrum «środek moey» i peryferie), ma­jące specyficzne właściwości jakościowe.Przestrzeń w ujęciu magiozno-religijinym — jak zauważył polski socjolog, Stefan Czarnow­ski — ,,nie przedstawia się jako szachownica utworzona z przylegających do siebie pól, lecz jako całość złożona z komórki centralnej i ca­łej otaczającej ją reszty”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply