GRANICE MAGICZNEJ INTERPRETACJI

Granica w magicznej interpretacji jest dialektyczną jednością przeciwieństw, jednością pozytywnego i negatywnego, zorganizowanego żywiołowego, znanego i obcego — do końca nie uświadomionego, do reszty nie wyzyskane­go, jednością ładu i chaosu. W kulturach archaicznych znane były do niedawna rozmaite formy określania i utrwa­lania linii .granicznej. Najczęściej spotykaną formą było magiczne obchodzenie przestrzeni centralnej lub oborywanie granicy, ustawianie przeróżnych słupów i znaków granicznych. Da­leki pogłos takich praktyk występuje w znako­waniu drzwi w dniu Trzech Króli trzema lite­rami: K + M + B. Magiczne obchodzenie punktów granicznych przeszło później do zwyczaju kościelnego w for­mie procesji obchodzącej pola dla zapewnienia urodzaju czy też ochrony przed gradem. Ob- orywania osad dokonywano zazwyczaj w obli­czu zbliżającej się epidemii (zarazy) lub innej klęski. Bardzo charakterystyczną formą wy­łączania nieboszczyka z gromady był fakt za­trzymywania się orszaku pogrzebowego u krzy­ża przydrożnego na granicy wsi, gdzie odbywa­ło się formalne pożegnanie. Należy przypusz­czać, że był to przeżytek tych czasów, kiedy zmarłych chowano na granicy, aby ich skutecz­nie wyłączyć z gromady żyjących, z przestrzeni zorganizowanej, oswojonej, zamieszkałej przez żywych. O roli przestrzeni wyłączonej z obsza­ru zorganizowanego niech świadczą inne przy­kłady: „jajko kury zniesione poza granicą wsi staje się jałowe”; „to, co istnieje-poza grani­cą, jest nieczyste”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply