CENTRALNA JEDNOSTKA PRZESTRZENI

Centralna jednostka przestrzeni, w której rozgrywają się losy człowieka, w ujęciu ma­gicznym nie jest jednorodna i obojętna (bezjakościowa). Przestrzeń składa się z miejsca uprzywilejowanego (ogniska siły), punktów gra­nicznych i odcinków leżących między nimi. Skuteczność działań, w tym praktyk magicz­nych i obrzędów sakralnych, oraz realizowa­nie się mocy magicznej lub sakralnej układa się na wzór fal, które porównać można do kręgów rozchodzących się na powierzchni wody, iw któ­rą wrzucono kamień. Skuteczność działania ma­gicznego, a także religijnego, może osiągnąć największe.natężenie na krańcach — punktach granicznych — i iw centrum przestrzeni wy­dzielonej. W związku z takim przekonaniem oczywiste staje się wydzielanie szczególnie waż­nych miejsc w religii (Jeruzalem, Mekka, Jasna Góra), miejsc o charakterze szczególnie pozy­tywnym (silne oddziaływanie) oraz miejsc tzw. granicznych, wyłączonych z jednostki central­nej, miejsc o charakterze negatywnym (np. miedza, rozstajne drogi, „głuchy’* kąt, próg do­mostwa itp.). Centrum określonej przestrzeni zorganizo­wanej, gdzie moc osiągała pełną intensywność, było w niektórych kulturach traktowane jako nietykalne — asyla (azyl). Np. w kulturze helle­nistycznej miejsce święte (wyodrębnione i zor­ganizowane, naładowane szczególną mocą) — świątynia i jej obręb — stanowiło obszar, na którym działania wojenne były zakazane. Spen­cer i Gillen, badacze kultur archaicznych, opo­wiadają o instytucji zwanej artnalulunga, wy­stępującej u ludu Arunta, która nie jest niczym innym, jak miejscem azylu zarówno dla człon­ków własnego plemienia, jak i dla obcych.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply